Forum Spirytystyczne

"Czy mozliwe jest, ze matka nie kocha swojego dziecka ?
Na to i inne trudne pytania odpowiada Barbara Arska-Karylowska, Psycholog dzieciecy:"

Kiedyś psychologowie byli zdania, że to, jak rozwijają się stosunki między dzieckiem a matką, zależy wyłącznie od matki. Teraz wiemy, że to zależy od obojga. Żeby między matką a dzieckiem powstała tzw. bezpieczna więź, musi zachodzić taki taniec interakcyjny. To jest rozmowa, która się bez przerwy toczy. Matka uśmiecha się do dziecka, dziecko uśmiecha się do matki. Ono coś gaworzy, ona odpowiada. Natura tak nas stworzyła, że to budzi coraz większe uczucie. Natomiast jeśli mamy dziecko, które nie odpowiada na nasz uśmiech, albo dziecko, które nas odpycha, kiedy bierzemy je na ręce, nie utrzymuje kontaktu wzrokowego, ciągle płacze, to stworzenie więzi jest utrudnione.Wzajemne odpowiadanie na uśmiechy czy wokalizacje jest nagradzające i dla matki, i dla dziecka.

http://wyborcza.pl/energiakobiet/1,1182 ... .html?as=1

Tak sobie pomyślałem, że bardzo łatwo w spirytyzmie można znaleźć wyjaśnienie tych problemów - dlaczego brak tej interakcji, dlaczego dziecko może odpychać opiekuna etc. Co sądzicie?

stosunki rodzinne sa zwykle bardzo skomplikowane....z doswiadczenia wiem, ze moze byc tak, ze dzieci nie kochaja a nawet nienawidza swoich rodzicow....chociaz czesciej jest na odwrot....niearz matka jest zbyt niedojrzala do macierzynstwa np Katarzyna Wasniewska lub sa inne powody dla ktorych nie kocha sie czy nie lubi wlasnych dzieci....

Bywa różnie, ale bardzo często jest tak,że miłość do dziecka jest bezwarunowa-kocha się je jakie by niebyło. W momencie ,gdy dziecko jest złe, niewdzięczne i nieodwzajmnie uczuć sprawia ból rodzicom co nieznaczy ,że kochają je mniej. Przeciwnie czasami kocha się je jeszcze bardziej.

To jest wszytsko takie zbyt wyidealizowane...oczywiscie, ze matka instynktownie kocha swoje dzieci i bedzie je ratowac kosztem swojego zycia....to tkwi w naturze....ale z zycia wiemy, ze nie zawsze tak jest....a dlaczego? ja np pochodze z rodziny toksycznej...u nas nie bylo zybt duzo milosci....byla nienawisc...i obojetnosc....ale sa rodziny gdzie ejst wielka milosc i szacunek....ja mam swoja teorie: w rodzinie spotykaja sie dusze z rozna przeszloscia...czasami sa to przyjaciele a czasami wrogowie...a wszytsko po to aby przerobic jakas lekcje, lub splacic dlugi karmicczne lub przejsc probe....w mojej rodzinie spotkali sie wrogowie...to mi zreszta powiedziala pani numerolog....Moja nastepna rodzina jest juz bardziej harmonijna choc moja corka i ja czasami "walczymy" ....takie przeciwstawne charaktery....tez mam wrazenie, ze ja juz znam....

Mam podobne doswiadczenia jak Nikita - moja rodzina liczy 6 osób z czego tylko z jedną nigdy się nie kłócę. Z resztą stosunki mam albo często nerwowe albo wręcz na granicy nienawiści. Ciężko jest... I nie powiem, chciałabym się dowiedzieć skąd ta sytuacja wynika.