"Poświęcenie własnego życia"

[Pawełek]

Nie poświęcaj się dla nikogo zwłaszcza jak "ci" za to płacą!

Aaa... Czyli mieć podejście jak większość policjantów. "Koleś lata z maczetą, po co się będę narażać. Za mało mi płacą. Kogoś sieknął, a trudno, poczekam na wsparcie. O, znowu kogoś trafił, e tam, poczekam.". A gdzie się podziało powołanie?

[Mirek]

Czyli Pawełku pracę, za którą bierzesz wynagrodzenie uważasz za poświęcenie?

[Pawełek]

Czyli Pawełku pracę, za którą bierzesz wynagrodzenie uważasz za poświęcenie?

Nie każdą. Wszystko zależy od intencji człowieka.

[czarnyMag]

Czyli Pawełku pracę, za którą bierzesz wynagrodzenie uważasz za poświęcenie?

Nie każdą. Wszystko zależy od intencji człowieka.

Poświęcenie to jest np. po pracy bycie tzw. "wujkiem" dla małych dzieci w hospicjum (poświęcasz swój czas obcym ci dzieciom i być może czas twojej rodziny) by te małe osamotnione przed śmiercią niewinne maleństwa mogły się uśmiechnąć!
Pawełek: napisz co masz na myśli "pisząc" poświęcenie? Praca za którą nam płacą niestety nie jest "poświęceniem" - jak się ktoś ze mną nie zgadza to proszę o wygarnięcie mi "z grubej rury"
I jeszcze jedno - Ty być może jako policjant bronisz prawa za pieniądze a ja jako bronie tych co powinni siedzieć (nie prawnik) też za pieniądze i nie uważam że się poświęcam choć się poświęcam

[Krzysztoff]

Pracoholizm to żadne poświęcenie, często jest ucieczką przed tym co jest w domu.
Dodatkowo jest niezdrowy i prowadzi do cierpienia otoczenia. (nie masz czasu dla rodziny, bliskich, dzieci) - więc z tym poświęcaniem się pracy bym nie przesadzał - wszędzie musi być równowaga.

Zgadzam się w pełni z Czarny Magiem, dobre rzeczy można robić w pracy i po pracy, mam wrażenie że po pracy mamy więcej przestrzeni do takich uczynków - poświęcanie uwagi najbliższym, potrzebującym, cierpiącym.

Czy to jest poświęcenie ? Moim zdaniem nie powinniśmy łączyć poświęcenia z cierpieniem, to tak jak ze wspomnianym wychowywaniem dzieci, większość rodziców nie postrzega tego jako cierpienia ale są tacy którzy uważają że się wielce poświęcają i cierpią - kwestia mentalnego nastawienia.
Jeżeli czynisz dobro bo uważasz innych ludzi za wartościowych i masz taką potrzebę serca - to jest wszystko ok. To tak jak byś poszedł grać w piłkę z kolegami - traktujesz to jak przyjemność chociaż przecież to jest spory wysiłek .