Na obraz i podobieństwo Boga

[Krzysztoff]

Mirek, porównanie do kropli i oceanu jest ładne, ale ta analogia jest błędna, bo człowiek nie jest częścią Boga. Został przez Niego stworzony, co moim zdaniem zakłada odrębność obu.

Jeżeli malarz namaluje obraz to nie znaczy że obraz jest malarzem , nawet jeśli to jest udany autoportret

[konrad]

Problem jest w tym, że myślisz po ludzku dlatego jest to dla Ciebie niemożliwe.

Każdy na tym forum myśli po ludzku. Ot taka nasza człowiecza dola

[Mirek]

Problem jest w tym, że myślisz po ludzku dlatego jest to dla Ciebie niemożliwe.

Każdy na tym forum myśli po ludzku. Ot taka nasza człowiecza dola

Mów za siebie. Jest tu kilka osób, ktore potrafią wznieść się ponad ludzkie rozumowanie.

Krzysztofie jak mozna porownywac rzecz martwą do żywej? Zawsze wyjdzie Ci niedorzeczność.

[atalia]

Widzę ,że mamy tu zwolenników Jedni i Dwojni, ja zaliczam się jednak do tych pierwszych.
Jeżeli Bóg ( inni wolą okreslenie Absolut) stworzył coś z siebie ( mocno upraszczajac) to nie musi a wręcz nie moze to być odrębne.

[Mirek]

I nie jest, tylko ludzie zapomnieli kim są.

[konrad]

Jeżeli Bóg ( inni wolą okreslenie Absolut) stworzył coś z siebie ( mocno upraszczajac) to nie musi a wręcz nie moze to być odrębne.

Jeżeli...

Pytanie, czy stworzył coś z siebie, bo tego akurat nie wiemy i niekoniecznie cokolwiek na to wskazuje. Ja sam nie sądzę, by cokolwiek wskazywało na to, byśmy byli częścią Boga. Wręcz przeciwnie. A nawet powiem, że nasza chęć bycia częścią Boga świadczy często o egoizmie, który jakoś mi się z Boskością nie kojarzy.

[atalia]

Jednak wielu mistyków, nawet chrześcijańskich o tym mówi. Nie wspominając o Upaniszadach i fizykach kwantowych.
Dualizm to tradycyjne podejście chrzescijańskie.
A moze właśnie dlatego jesteśmy ludźmi, bo Bóg chciał być człowiekiem?

[atalia]

Czy jestem o tym przekonana na 100%?
Nie, ale miałam kiedyś sen mistyczny, poza tym przemawia to do mnie.

[Xsenia]

No bez przesady. Urodziłam dwójkę dzieci czy to oznacza, że moje dzieci są mną? Raczej nie. Moje dzieci są moje, ale nie są mną. Mają prawo do własnych wyborów, mają własne życie i własne mózgi. Tak samo odbieram Boga. My jesteśmy Jego dziećmi, ale nie jesteśmy Nim.
Same słowa "na podobieństwo" pokazuje nam, że jesteśmy do Boga tylko podobni, ale nie tacy sami. I nie jesteśmy równi Bogu, i nigdy nie będziemy. On ma możliwości, których my nie mamy i mieć nie będziemy. No chyba, że w fantazjach lub na grach.


A tak mimochodem cytat przytoczony przez Mirka na początku tego wątku pochodzi z książki "Rozmowy z Bogiem" Neale Donalda Walscha.

[cthulhu87]

A nawet powiem, że nasza chęć bycia częścią Boga świadczy często o egoizmie, który jakoś mi się z Boskością nie kojarzy.

Nie sądzę, że łączy się to z egoizmem. Myślę, że chęć bycia częścią Boga, albo nawet zlania się z Bogiem w jedną całość wynika przede wszystkim z głębokiej ludzkiej potrzeby bliskości i uwolnienia od cierpienia. Freud porównywał doświadczenie mistycznego zjednoczenia z Bogiem z poczuciem błogiej jedności, jakie dziecko miało z matką jeszcze w okresie płodowym. Dziecko, które rodzi się, dorasta i którego umysł stopniowo napełnia się bogactwem wrażeń otrzymanych ze świata zewnętrznego, zaczyna odróżniać swoje ja od nie-ja. Pierwsze odróżnienie między dzieckiem a matką pojawia się na przykład w chwili, gdy dziecko chce otrzymać pokarm a matka nie zawsze jest dostępna. A więc podział na ja i nie-ja wiąże się zawsze z jakimś cierpieniem... Jeśli nie ma czegoś, co doznaje bólu, nie ma mowy o bólu.