Forum Spirytystyczne

Czy mieliście kiedykolwiek chwile w której byliście smutni, mieliście stan melancholii, ale mimo tego, że było Wam wtedy smutno to chcieliście w tym stanie pozostać? Jeśli tak, to dlaczego?

Mysle, ze stan melancholli pozwala bardziej skupic sie na wlasnym zyciu duchowym.
Wtedy to przezywanie bodzcow i wydarzen z powierzchownego, staje sie doglebniejsze i intensywniejsze.
Poztym , czlowiekw tym stanie, inaczej rozporzadza energia tzn. ma nie tylko mniejsze zapotrzebowanie na uczestnictwo we wszelakich "uciechach " ale i zatrzymuje znaczna czesc enegii dla siebie, nie darujac / i nie "inwestujac"
jej w "otoczenie".
Od smutnych , mniej sie wymaga .
I albo zostawia sie ich w spokoju, albo sa "rozpieszczani " dodatkowa opieka. Albo wszystko naraz

Ważną rzeczą jest, by ta łagodna melancholia nie pogłębiła się i nie przerodziła w depresję, bo z nią to już bardzo trudno się walczy.
Przejściowy smuteczek to stan nawet dość przyjemny, taka "kraina łagodności".

Bardzo często, chodź moim zdaniem to jest tak, że takie jest nasze spojrzenie. Widzę, patrze, wiele rzeczy mnie boli, nie potrafię o tym zapomnieć nie myśleć. Myśli same wracają, budzę się z nimi, wstaje co rano. Kwestia spojrzenia na świat.
Albo się poddasz.

Albo szukasz i walczysz. Rozwijasz się. To m.in. smutek powoduje, że jeszcze intensywniej szukamy ... Tak napisałem w ogromnym skrócie.

Wszystko po sobie naprzemiennie nastepuje: radosc, smutek, euforia, rozpacz, zadowolenie itd....

Myślę, że chęć pozostania w nastroju melancholijnym jest jakąś formą autodestrukcji. A tak poza tym, to odkryłam, że duże dawki witaminy C pozwalają mi się wydobyć z takiego stanu. Czuję jakbym się czegoś naćpała - mam w sobie mnóstwo energii, chęci do życia, patrzę pozytywnie na życie i chce mi się pracować.

Jesteśmy smutni, ponieważ uwielbiamy żyć przeszłością lub przyszłością zapominając o teraźniejszości.

Oczywiście, że na nasz nastrój wpływa i pogoda i wiele innych czynników fizycznych. A co do życia przeszłością lub przyszłością, to na pewno nie jest to odpowiedzialne za przygnębienie i smutek, wspomnienia dobrego buduje, wiara w lepsze jutro tak samo, to życie chwilą jest ułudą, zwierzęcym łapaniem tego co rzucają i walką o byt.

Piękne słowa danut, tylko, że bez pokrycia. Ludzie rozpamiętują złe i traumatyczne chwile. Martwią się o przyszłość, a to nie sprzyja tworzeniu się radości, a jedynie smutku.

A słyszałeś o tym, że to łzy oczyszczają naszą duszę? Pochyl się nad tym co było w twoim życiu złe i zapłacz, rozpamiętywanie jest temu pomocne i nie samym chlebem człowiek żyje ani samą radością.