Forum Spirytystyczne

Podstawą spirytyzmu jest "Księga Duchów".
Na początku była dla mnie zbawieniem, czymś co uratowało mnie przed końcem i dało nadzieję na "przyszłość".
Czy nadal do niej wracacie?
Ja ostatnio zacząłem ją czytać. Szykujcie się na pytania ... ale znając życie będę zbyt leniwy by je zadawać na forum. Bądź... właśnie - przyjmę je za pewnik, za coś co nie trzeba analizować, doszukiwać się czegoś jeszcze.

ja wlasnie po kilku latach chce znow przeczytac od deski do deski;) wracam regularnie do fragmentow. to wazne ksiazki:)

"Księga Duchów" to podstawa na tym forum I pytaj ile chcesz. Zawsze lepiej zapytać, dostać różne odpowiedzi od różnych osób i samemu wyciągnąć wnioski. Tak się człowiek rozwija. A gdy nie zadasz pytań, no cóż...

Zatrzymałem się na stronach 79-80 i dalej się nie ruszam póki co
viewtopic.php?f=6&t=5674

Podstawą spirytyzmu jest miłosierdzie

Poddaj wszystkie swoje myśli ,uczynki próbie miłosierdzia, a sumienie ci odpowie: ono nie tylko powstrzyma cię od złego, ale skłoni do dobrego, bo nie wystarczy nie czynić źle ale konieczne jest praktykowanie dobra.
Reszta to strata czasu.

Pablo diaz pisze:Podstawą spirytyzmu jest miłosierdzie

Poddaj wszystkie swoje myśli ,uczynki próbie miłosierdzia, a sumienie ci odpowie: ono nie tylko powstrzyma cię od złego, ale skłoni do dobrego, bo nie wystarczy nie czynić źle ale konieczne jest praktykowanie dobra.
Reszta to strata czasu.

Dzięki, coś zaczęło świtać

To co mówi Pablo jest najważniejsze dla nas ludzi ale podejście do świata duchowego i metodologia badań tego świata którą reprezentuje Kardec jest też bardzo ważna dla nas jako spirytystów.

Ale osobiście obserwowałem aż za dużo odejścia od tej metodologii i nauk. Dziś mamy czasy ezoteryki i egzaltacji światem duchowym. Niestety zaczyna się to przeplatać i zniekształcać naszą metodologię i postrzeganie świata duchowego.

Za dużo zaufania w przekazy, za mało poddawania krytycznemu osądowi. A przecież lepiej odrzucić tysiąc prawd niż przyjąć jedno kłamstwo na wiarę.

Pozdrawiam wszystkich.

000Lukas000 pisze:To co mówi Pablo jest najważniejsze dla nas ludzi ale podejście do świata duchowego i metodologia badań tego świata którą reprezentuje Kardec jest też bardzo ważna dla nas jako spirytystów.

Ale osobiście obserwowałem aż za dużo odejścia od tej metodologii i nauk. Dziś mamy czasy ezoteryki i egzaltacji światem duchowym. Niestety zaczyna się to przeplatać i zniekształcać naszą metodologię i postrzeganie świata duchowego.

Za dużo zaufania w przekazy, za mało poddawania krytycznemu osądowi. A przecież lepiej odrzucić tysiąc prawd niż przyjąć jedno kłamstwo na wiarę.

Pozdrawiam wszystkich.

Tym bardziej, że chociażby przewodnik duchowy Chico Xaviera przestrzegł go, by trzymał się nauk Kardeca, jeżeli to co przekazałby odbiegałoby od doktryny spirytystycznej.


Odnośnie inteligencji i instynktu, który poruszyłem w innym wątku:

lerefant pisze:Zatrzymałem się na stronach 79-80 i dalej się nie ruszam póki co
viewtopic.php?f=6&t=5674

Neurolog: "Poczujesz Błyskawiczną Przewagę Nad Innymi!" | David Perlmutter Po Polsku
https://youtu.be/-Z71GkwAORY?t=125
Książka kompulsywne objadanie się, Kathryn Hansen, str. 277
Odnoszę wrażenie, że jest to rozwinięcie tematu rozpoczętego w Księdze Duchów, choć może i przesadzam.

Żyć miłością,aż do bólu , być w wibracji Chrystusowej , ,poprzez głębokie odczuwanie miłości do wszystkiego.
Reszta nie jest nam potrzebna ,przecież tak wiele już otrzymaliśmy przekazów,wystarczy dobrze wcielać w życie we własne wnętrze ,pielęgnować ten skarb jakim jest miłość ...

Pablo diaz pisze:Żyć miłością,aż do bólu , być w wibracji Chrystusowej , ,poprzez głębokie odczuwanie miłości do wszystkiego.
Reszta nie jest nam potrzebna ,przecież tak wiele już otrzymaliśmy przekazów,wystarczy dobrze wcielać w życie we własne wnętrze ,pielęgnować ten skarb jakim jest miłość ...

To co postrzegam, jest natychmiast w moim umyśle, we mnie. Taki przynajmniej miałem wgląd w 2014 roku.
Inny wcześniejszy wgląd - po miłości następuje stan jakby współczucia, nawet emanowałem ciepłem. Tak silnie był ukierunkowany mój umysł na innych.
Obecnie nie ma ani jednego ani drugiego patrząc na swoje myśli, uczucia, zachowanie.
Można rzec że dopiero rozpocząłem swój rozwój duchowy, jestem swoistym nie tyle noworodkiem, co przedszkolakiem.
Pytania: przebywając pośród innych, jeżeli nie jest potrzebna żadna pomoc, to co robić? Medytować? Modlić się o bycie "potrzebnym"?
Jeżeli można o to zapytać, to jak przejawia się u Ciebie miłość? Jak kochasz innych, jaką formę przybiera twoja miłość? Jak im pomagasz? Jak dostrzegasz że ktoś potrzebuje pomocy, miłości?