Forum Spirytystyczne

Czy egoizm jest nieodłącznym elementem rozwoju ewolucyjnego?

Duch na drodze do doskonałości przechodząc przez etap samolubny,mniej lub więcej przedłuża czas swoich reinkarnacji,jest to nieuniknione i korzystne ponieważ służy do poznania swojej indywidualności,woli, doświadcza w ten sposób braku miłości,pomoże mu docenić jak to jest w obecności miłości kiedy zacznie być jej świadomy.
Dlatego pierwsze objawy samolubstwa nazwiemy próżnością,w tej fazie znajdują się dusze młode są to dusze materialistów ,którzy czerpią radosć z najbardziej prymitywnych instynktów.Budzi się wtedy,pożądanie przejawiając się w postawach
takich jak:materializm i konsumpcjonizm,hedonizm na poziomie zbiorowym,imperializm i kolonializm czyli wykorzystywanie innych istot żądzą bogactwa.Ten etap wciąż panuje na waszej planecie,ponieważ znaczna część ludzkości nadal znajduje się na tym etapie duchowego dojrzewania.
W miarę jak duch postępuje w zrozumieniu uczuć ,ten materialistyczny egoizm zaczyna przekształcać się w egoizm duchowy.
To również etap próżności.Na tym etapie duch nadal trzyma się egoizmu w tym samym czasie stawia pierwsze kroki w rozwoju uczuć.Chociaż wciąż niechętnie daje,ale w stanie jest rozpoznać obecność miłości,dobrego samopoczucia i szuka ,aby jej dostąpić.To wszystko dzieje się stopniowo ,to znaczy jest fazą przejściową w której próżność,
przywiązanie,zazdrość i inne pobudki egoistyczne powszechne i obecne są do dzisiaj na Ziemi.
Niektóre formy egoizmu mogą kosztować ducha kilka tysięcy lat życia.Jednak po pewnym czasie ,gdy duch zaczyna być świadomy swojego egoizmu i szkody,którą wyrządził innym istotom zaczyna nabierać odpowiedzialności,a tym samym jest bardziej wrażliwym na
cierpienie ,które generuje.
Wtedy w pewnym momencie duch budzi swoje uczucia,czuje potrzebę kochania i odkrywa,że aby być szczęśliwym trzeba miłować.

Duch Isaias

świetne!

Ogólnie się z tym zgadzam. Ale jest jeden fragment z którym się nie zgadzam.

Pablo diaz pisze:Niektóre formy egoizmu mogą kosztować ducha kilka tysięcy lat życia.

Większość dzieci jest egoistami, a gdy dorosną i zrozumieją innych ludzi, to mądrzeją i pozbywają się egoizmu. To nie jest kilka tysięcy lat, tylko dzieje się to w przeciągu jednego życia.

Myślę, że są dwa podstawowe źródła tego dziecięcego egoizmu. Jedno to rodzice, którzy chcą dla dziecka jak najlepiej, a drugie może wynikać z instynktownie potrzeby przetrwania.

Xsenia pisze:Ogólnie się z tym zgadzam. Ale jest jeden fragment z którym się nie zgadzam.

Pablo diaz pisze:Niektóre formy egoizmu mogą kosztować ducha kilka tysięcy lat życia.

Większość dzieci jest egoistami, a gdy dorosną i zrozumieją innych ludzi, to mądrzeją i pozbywają się egoizmu. To nie jest kilka tysięcy lat, tylko dzieje się to w przeciągu jednego życia.

Kto ma uszy niech slucha,kto ma oczy niech czyta.

Dziękuję Pablo za wytłumaczenie. Jesteś naprawę pomocny, dzięki

Czasami to co duchy przekazują może nie być zrozumiale dla wszystkich
To zdanie, z którym nie zgadza się Xsenia można by interpretować tak: Im większe pokłady egoizmu posiada duch, tym dłuższy okres rozwoju, który może trwać nawet tysiące lat.
Duch, który opiera się wyzbyciu egoizmu otrzymuje bardzo trudne wcielenia aby po przez cierpienie i upokorzenia zmniejszał swój egoizm.

O plemie przewrotne!Rade za rada braciom na forum prawicie,a ego i pochodne egoizmu przez ktorych ludzkosc tak cierpi wytlumaczyc nie potraficie?
Odsylam do ,,Ewangelii wedlug spirytyzmu,,

Szkoda mi cię Pablo, że musisz czytać nas maluczkich i niedouczonych.
Ja tylko wyraziłam swoje zdanie na ten temat. Może zamiast nas upominać i pouczać też byś wyraził swoje zdanie na temat?

Myślę że ciekawe w tym temacie ma zdanie o. De Mello
dosyć kontrowersyjne moim zdaniem , dlaczego ? Ja to czytam tak, że de Mello zrównuje w pewnym sensie egoizm oparty na niskich instynktach z przypadkiem gdy ktoś prezentuje postawę dobroczynną ale jeszcze robi to z pobudek samolubnych, żeby czerpać z tego przyjemność.

Skoro jak twierdzi de Mello takie uczynki nie czynią nas lepszymi - można by błędnie przyjąć że są mało wartościowe i nie warto tego robić..

Myślę że nowe spojrzenie tutaj prezentuje spirytyzm i ten fragment zamieszczony przez Pablo, gdzie wyjaśnione jest że ten egoizm ewoluuje i wraz z rozwojem duszy - z egoizmu prymitywnego do tego braku egoizmu, jak pisze Mirek "nie wie lewica co robi prawica" - czyli do dobroczynności bezwiednej , automatycznej

zapraszam do dyskusji
(fragment "przebudzenia" de Mello)
" Pozwólcie, ze podsumuje to, co mówiłem o dobroczynności bezinteresownej. Powiedziałem, iż istnieją dwa rodzaje interesowności. Myślę, ze powinienem wymienić trzy. Pierwsza, kiedy czynie coś, co sprawia mi przyjemność albo raczej - gdy pozwalam sobie na doznawanie przyjemności. Druga, kiedy pozwalam sobie na przyjemność sprawiania przyjemności innym. Nie powinniście być z tego dumni. Nie sadźcie, ze z tego powodu jesteście wspaniali. Jesteście po prostu przeciętnymi osobami, tyle ze o bardziej wyrafinowanym guście. Macie dobry smak, ale nie świadczy to bynajmniej o stanie waszego ducha. Jako dziecko lubiłeś coca-cole, teraz jesteś dorosły i cenisz smak chłodnego piwa w upalny dzień. Masz wyrobiony smak. Jako dziecko uwielbiałeś czekoladę, teraz jesteś starszy i lubisz słuchać symfonii i czytać poezje. Masz tylko bardziej wyrafinowane gusta. Ale ciągle lubisz przyjemności, choć teraz jest to przyjemność płynąca ze sprawiania innym przyjemności. W końcu mamy trzeci typ (najgorszy), kiedy robisz coś dobrego tylko po to, by uniknąć złego samopoczucia. Jednak spełnianie dobra nie daje ci przyjemności, wręcz przeciwnie, wywołuje w tobie negatywne uczucia. Nie cierpisz tego. Poświęcasz się w imię miłości, ale to ci się nie podoba. No widzisz, jak mało o sobie wiesz, jeśli sadzisz, ze znasz prawdziwe motywy swojego postępowania. O, gdybym mógł dostać choćby jednego dolara za każdy dobry uczynek, który wywołał we mnie negatywne uczucia, byłbym dziś milionerem. "