Podstawy filozofii spirytystycznej - Vanessa Anseloni

[atalia]

Luperci-czyżby miał tu miejsce jakis asekuracjonizm malutki?

[konrad]

Luperci-czyżby miał tu miejsce jakis asekuracjonizm malutki?

Luperci jest z rodzaju tych buntowników z wyboru.

[Krzysztoff]

A ja nie mam plakietki "Spirytysta" i mogę sobie tu pisać co mi się podoba i podtrzymuję to, co napisałem o doskonałości człowieka.

rozważania czy niedoskonałość jest doskonała to trochę takie "rozmowy akademickie"
ja wolę rozmawiać na tematy bardziej praktyczne i w tym temacie ..:
1. czy warto pracować nad swoją doskonałością i czy jesteśmy odpowiedzialni za swój poziom doskonałości ?
2. czy powinniśmy kochać siebie (w rozumieniu akceptacji , szacunku a nie pychy) ?

moim zdaniem : tak , tak , tak

[atalia]

Całkiem serio-wydaje mi się,ze wiem,co Luperci miał na mysli ,mówiąc "człowiek jest doskonały w swej niedoskonałosci".
Bardzo mi trafia to powiedzenie do przekonania i wierzę,że rzeczywiście tak ma byc-bysmy stali się na powrót doskonali,najpierw musimy przebrnac przez rozmaite niedoskonałości,nawet przez brud, bagno, zło, okrucieństwo.
Tak właśnie ma być i to było zamiarem Boga.
Moim zdaniem.

[konrad]

Istnieje pewna teoria, zgodnie z którą duchy osiągnąwszy doskonałość powracają znów do stanu początkowego, by raz jeszcze przejść tę samą drogę. Jest to w pewnym sensie sensowne, gdyż jak widzimy w naturze wszystko umiera, by się odrodzić, a zatem czas nie jest linią, a bardziej przypomina sinusoidę lub okrąg. To ciekawe spostrzeżenie, choć wydaje mi się, że na dziś nie ma dla nas większego znaczenia, czy tak naprawdę jest, czy nie. Powinniśmy najpierw się skupić nad pracą u podstaw i doskonaleniem się, a nie przejmować się, co będzie z nami, jak już tę doskonałość osiągniemy

Ja z kolei myślę, że sam duch może też być tak stworzony, że zawiera w sobie pełen potencjał i po prostu go odkrywa. To w pewnym sensie coś podobnego do tego, o czym pisze atalia, ale nie do końca, bo takie spojrzenie jest w sumie bardziej zgodne z tym, o czym mówią kardekowe duchy. Tzn. z początku duch jest nieświadomy i pozbawiony wiedzy, co oznacza, że może być nieświadomy niedoskonałości, która w nim tkwi od samego początku. Nasza droga polega więc na odkrywaniu tej doskonałości...

Co do pytań Krzystoffa... Pierwsze jest w miarę jasne, ale za to drugie jest dużo ciekawsze. U Kardeca nie ma na ten temat chyba aż tak dużo, ale sporo mówi o tym chociażby Divaldo. Moim zdaniem to bardzo dobre uzupełnienie spirytyzmu i nawet jeśli Divaldo musi na chwilę zdjąć swoją plakietkę, gdy o tym opowiada, ma to sens. Nie chodzi tu de facto o prawdziwą miłość do samego siebie, ale bardziej świadomość i akceptację. Świadomość tego, że jesteśmy dziećmi Boga, a zatem znajdujemy się w najlepszym dla nas miejscu i akceptację, by skupić się na działaniu tu i teraz, czyli na pracy nad sobą i wspieraniu innych. Gdy brak nam akceptacji samych siebie, skupiamy się bardziej na przeszłości i przyszłości (czyli o tym, o czym mówi Vanessa). Tak ja to widzę.

[000Lukas000]

Istnieje pewna teoria, zgodnie z którą duchy osiągnąwszy doskonałość powracają znów do stanu początkowego, by raz jeszcze przejść tę samą drogę. Jest to w pewnym sensie sensowne, gdyż jak widzimy w naturze wszystko umiera, by się odrodzić, a zatem czas nie jest linią, a bardziej przypomina sinusoidę lub okrąg. To ciekawe spostrzeżenie, choć wydaje mi się, że na dziś nie ma dla nas większego znaczenia, czy tak naprawdę jest, czy nie. Powinniśmy najpierw się skupić nad pracą u podstaw i doskonaleniem się, a nie przejmować się, co będzie z nami, jak już tę doskonałość osiągniemy

Ta perspektywa jest przerażająca i bliska teorii niebytu, ponieważ cóż znaczy nasz rozwój, cóż znaczy nasze doświadczenie i wiedza zebrana w procesach wcieleń, gdy jeżeli osiągniemy doskonałość wszystko tracimy i zaczynamy od nowa.

[atalia]

Twoje ego,Lukasie,zajadle broni swego stanu posiadania.
Moje obecne stanowisko w sprawach duchowych wynika z wielu przemysleń, lektur i doswiadczen "bezposrednich"-w tej chwili wydaje sie być ostateczne, ale kto to wie...

[tadyszka]

Istnieje pewna teoria, zgodnie z którą duchy osiągnąwszy doskonałość powracają znów do stanu początkowego, by raz jeszcze przejść tę samą drogę. Jest to w pewnym sensie sensowne, gdyż jak widzimy w naturze wszystko umiera, by się odrodzić, a zatem czas nie jest linią, a bardziej przypomina sinusoidę lub okrąg.

jak nazywa sie ta teoria?


pamietajmy ze jedyna istota doskonala jest Bog, wiec nie ma nawet teraz sensu sie nad tym zastanawiac.

[000Lukas000]

Twoje ego,Lukasie,zajadle broni swego stanu posiadania.
Moje obecne stanowisko w sprawach duchowych wynika z wielu przemysleń, lektur i doswiadczen "bezposrednich"-w tej chwili wydaje sie być ostateczne, ale kto to wie...

To nie ego Atalio a logika.

Skoro wszyscy którzy się starają utracą cały swój poziom moralny, cały dobytek wiedzy i nie będą mogli z tego korzystać to po co się starać? Po co wyrzeczenia, cierpienia, trudy i znoje skoro i tak nic z tego nie będzie, skoro i tak wszyscy zaczniemy od niczego?

Logicznym więc wyjściem z sytuacji jest przyzwyczaić się i korzystać z uciech materialnych które mamy tu na ziemi, nie rozwijać się a po trupach do celu zapewniać sobie swobodne warunki życia na ziemi.


Bylibyśmy niczym, tylko dennym filmem puszczanym raz po raz, to jest nieludzkie, nawet człowiek pojmuje nieszczęście i bezlitosną karę bogów zastosowaną w stosunku do Syzyfa, dlaczego więc istota doskonała miała by zrobić podobnie okrutną i bezlitosną rzecz w stosunku do swoich stworzeń? Czy można by ją było wtedy zwać doskonałą?

Atalio, a tak przy okazji zdziwiła mnie twoja ezoteryczna postawa

[atalia]

Dlaczego "ezoteryczna"?W ogóle tego nie rozumiem.
Dlaczego ,Lukasie, uważasz, że zycie duchowe rządzi się prawami ziemskiej logiki? Myślisz, że fizyka kwantowa jest logiczna?Tak zwana "logika" nie ma tu nic do rzeczy.
Jeszcze raz przytoczę tu cytat autorstwa Willigisa Jagera i przemyśl go dobrze, wtedy bedziesz wiedział, co mam na mysli:
"Jesteśmy ludźmi,bowiem Bóg chciał być człowiekiem".