Są wolne jak my. Choć czasami mam wrażenie, że to my jesteśmy zniewoleni. I pewnie coś w tym jest. Wszyscy ograniczeni w ciele, a Ty i ja Maju (i pewnie wiele innych osób na świecie) dodatkowo miewamy ograniczane ciało, czasem i myśli 
Kurcze ostatnio często się łapię na tym, że zastanawiam się, czy to się dzieje na prawdę. I paradoksalnie im bardziej wmawiam sobie, że to tylko moja wyobraźnia, niedomagania cielesne, tym dostaję coraz więcej dowodów, które pokazują, jak bardzo się mylę. Ludzka natura już chyba taka jest, że mimo, że czujemy, widzimy, w naszym przypadku i piszemy, próbujemy usilnie upewnić się, że nie mylimy się, że to nie sen, że dzieje się to w rzeczywistości. Dzisiaj od rana towarzyszy mi takie specyficzne, miłe uczucie. Już kiedyś go doświadczałam. To było wówczas, gdy jako nastolatka pierwszy raz w życiu otrzymałam przekaz pisemny (na początku postu życie wśród dusz go cytowałam). Dawne dzieje Wówczas ogarniało mnie takie niewytłumaczalne szczęście, coś, co fizycznie można by opisać jako rozpieranie klatki piersiowej ze szczęścia, silne motyle w brzuchu, psychicznie natomiast jako ogromną radość, lekkość, prawie euforię. I nie jest ono w żaden sposób podobne do zwykłego ludzkiego szczęścia, tylko jakby coś poza ciałem, coś znacznie wyższego. Obecnie też tak mam. I tu jak zwykle próbuję opisać słowami, ale nijak one odzwierciedlają ten stan. Czy Ty Maju też tak czasem miewasz? To niesamowite, jak te doznania przeplatają się ze sobą. Jednego dnia drętwieje się od siły energii niskiego ducha, innego wpada się w euforię, bo czuje się niezwykle pozytywną energię... i tu pojawia się niewiadoma, czyja to właściwie energia? Czytając nawet własne wpisy zastanawiam się, czy nie zwariowałam, czy te skrajne doświadczenia to nie objawy choroby. Ponieważ obecność niskich duchów powoduje u mnie czasami bardzo złe samopoczucie, brak energii, osłabienie, zawroty głowy, przyszła mi myśl, że może mam anemię. Z badań wynika, że jestem zdrowa jak koń
"Bądź tu człowieku mądry i pisz wiersze...". Nie ma rady... Z jednej strony już przyzwyczaiłam się do obecności duchów, z drugiej jednak jest w tym wszystkim coś tak niecodziennego i niezwykłego, że nie mogę tak po prostu przejść z tym do porządku dziennego i stale poszukuję dowodów na ich prawdziwość. Paradoksalnie im tego więcej, tym wątpliwości są coraz większe. Niezrozumiałym jest też również fakt, że istnieje we mnie jakaś dwoistość odczuć. Umysłowe - racjonalizujące doświadczenia, poddające je wątpliwościom w zakresie autentyczności i te drugie duchowe- pozostające w błogim spokoju i pewności, nie negujące tychże zjawisk, nie mające żadnych obiekcji w tej kwestii, dające radość, popychające na przód. I jak tę dwoistość zrozumieć?
Albo inaczej, jakbym była w dwóch ciałach jednocześnie, Twoim i moim 
Gdzieś wcześniej napisałaś, że muszę mieć starą duszę hahahaha (może nie użyłaś dokładnie tych słów 
Jeśli chodzi o 'moje duchy' to skutecznie je blokuję 
Jakoś ostatnio nie czuję, żeby moja energia była odpowiednio wyważona. Co do upewniania się. Cóż, myślę, że całkowitej pewności nigdy nie będziemy mieć, bo jednak jesteśmy pod silnym wpływem racjonalizującej części nas 
W związku z tym odczuwam wręcz namacalny dualizm mojego jestestwa hahahaha. Dokładnie tak, jak piszesz. Mój rozum się nie godzi, a dusza, gdzieś tam w najdalszym zakamarku doskonale o tym wie 
(sobie niezłego przewodnika wybrały ahhahah). Ale wydaje mi się, że udało mi się spełnić ich prośbę. Sama z siebie z duchami się nie kontaktuję, bo po prostu się boję hahaha. W sensie, że ani nie posiadam odpowiedniej wiedzy, ani odpowiedniego wsparcia, by się w takie podróże zapuszczać. Myślę, że w tej kwestii czuwa nade mną mój kochany Opiekun. Najłatwiej przychodzi mi kontakt właśnie z nim, gdyż zjawia się natychmiast, ale już go nawet nie wołam, bo zupełnie nie wiem, czego mogłabym od niego chcieć 
Na wszelkie pytania natury moralnej znajduję odpowiedź w sobie (na ile jest to 'sterowane' przez plan astralny nie wiem), a pytań dotyczących natury tego świata, ludzi, mojej przyszłości itd to nie mam ochoty stawiać, bo jakby mnie to nie bardzo interesuje 
