Ciekawostki oraz błędy w Biblii

[Hansel]

A wiecie że Jahwe miał kiedyś żonę o imieniu Aszera ?

http://historia.focus.pl/swiat/czy-zydo ... go-nie-695
http://historia.focus.pl/swiat/czy-zydo ... 5?strona=2

[Hansel]

http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,2024
http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,2024/k,2

[Hansel]

Nie przeczę, że ziarnko prawdy może być, ale w tym temacie pojawiły się opinie (nie mam na myśli Ciebie, ale Ocelotica), które sugerują, że Biblię w jej warstwie mitycznej należy traktować jako opis pewnej rzeczywistości - a na to godzić się nie można, bo nie można się świadomie godzić na ogłupianie innych.

Biblię według mnie należy traktować jako mity, które zawierają ziarenka prawdy. Na pewno nie można traktować Biblii dosłownie, to pewne. Ale odrzucanie jej w całości według mnie też będzie źle, bo już wielu naukowców udowodniło, że pewne fakty opisywane w Biblii rzeczywiście się zdarzyły.

https://www.youtube.com/watch?v=ftmmNekZ04M

[Mirek]

Rozumiem, że Rzymianie nie myli się, bo tożydowski zwyczaj? Hansel daj już spokój tym dywagacją.

[Hansel]

Tak w ogóle to chciałbym ta sprawę raz na zawsze ostatecznie wyjasnić: skąd się wziął ten niesczęsny cytat „postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd"

[Hansel]

Powątpiewam w opętania (ale nie wykluczam)

Czemu ?

[Hansel]

Autentycznie zabawne - https://www.youtube.com/watch?v=CtvdkY1x_Qo

[Hansel]

To dosyć spory zakres i ogólne sformułowania, pod który można podciągnąć wszystko; bo jak Biblia , no to wszystko co w Biblii , czyli co Nowy i Stary Testament ? Stary testament to księga która delikatnie mówiąc do mnie nie przemawia.

Ja bym owo "jądro wiary" zawęził do Boga, Chrystusa i jego nauk moralnych

Sęk w tym, że cała Biblia jest talerzem, na którym podano Chrystusa (Słowo): "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo." (Ewangelia Jana 1,1). Chrystus jest na tyle szczególnym Bożym Słowem, że bez niego cała narracja biblijna traci sens, zarówno Stary jak i Nowy Testament.

Cały Stary Testament wskazuje na Chrystusa, pierwszą lepszą historią pokazującą to jest historia z Abrahamem, gdy miał złożyć Izaaka w ofierze:

"Abraham odpowiedział: Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój. I szli obaj razem." Księga Rodzaju 22,8

Abraham nie zdawał sobie nawet sprawy z tego co mówi, gdyż faktycznie Bóg powstrzymał go od złożenia w ofierze Izaaka upatrując (lub: zaopatrując) sobie baranka na całopalenie, który zaplątał się w krzakach (Księga Rodzaju 22,13).

Uradowany Abraham na cześć spełnienia tego drobnego, ale jakże cennego dla niego proroctwa nadał temu miejscu nazwę "Pan widzi" czy też "Pan zaopatruje" (Księga Rodzaju 22,14). Obecnie ten zwrot jest często przytaczany jako jedno z imion Boga, który objawił się tu jako Bóg zaopatrujący i troszczący się o swój lud. Jednakże, mało kto zdaje sobie sprawę z tego, jak potężne było to proroctwo, które w obecności Izaaka wypowiedział wówczas Abraham. W rzeczy samej, nie prorokował on po prostu o jakimś baranku, który miał zastąpić w ofierze przebłagalnej jego syna, lecz prorokował on o baranku, którego zaopatrzy ludzkości sam Bóg, aby dokonać przebłagania za grzechy całego świata. Tym upatrzonym i zaopatrzonym czy też dostarczonym przez samego Boga barankiem był sam Jezus Chrystus, zgodnie z tym co napisano:

"Nazajutrz [Jan Chrzciciel] zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata." (Ewangelia Jana 1,29)

Więc Nowy Testament ściśle jest powiązany ze Starym, można by powiedzieć jeden bez drugiego jest niekompletny.

Ciekawy jest też przypadek córki Jafeta - https://pl.wikipedia.org/wiki/Jefte

[Hansel]

,,W aneksie do tego szkicu zajmę się dającymi się odnaleźć w Biblii śladami obyczaju składania ofiar ludzkich bogu, który w toku swojej wielowiekowej ewolucji w umysłach ludzkich stał się Bogiem Biblii, takim jak jest on obecnie pojmowany w świetle tradycji judeochrześcijańskiej. Tu jednak muszę, aczkolwiek pokrótce i cząstkowo, zająć się tym tematem, aby mówiąc o Akadzie, nie pominąć „z własnej inicjatywy” paralelnego przekazu dotyczącego córki Jeftego. Zapewne już w jakiejś epoce poprzedzającej niewolę babilońską czymś odrzuconym stało się składanie ofiar ludzkich w kulcie Jahwe. W każdym razie nic w moich lekturach nie zaprzecza temu sądowi. Ofiary z ludzi, w szczególności z własnych dzieci, składano w królestwie judzkim aż do czasu jego zagłady albo nieomal do tego czasu. Król judzki Manasses panujący w latach 696–643 p.n.e. spalił jako żertwę ofiarną jednego ze swoich synów (2Krl 21: 6). Jednakże nie ofiarował go Jahwe, tylko jednemu z jego rywali – bożyszczu asyryjskiemu. Według Deuteronomisty Manasses był najgorszym z grzeszników spośród królów izraelskich i judzkich. Obrócił on m.in. w niwecz dzieło swojego ojca Ezechiasza, który zwalczał kulty rywalizujące z jahwistycznym oraz w kulcie jahwistycznym ustanowił monopol świątyni jerozolimskiej. Dla jego to grzechów królestwo judzkie uległo zagładzie: „Pan powiedział przez sługi swoje – proroków – te słowa: «Ponieważ Manasses... popełnił te ohydne grzechy... i nawet Judę doprowadził do grzechu przez swoje bożki... oto Ja sprowadzam zagładę na Jeruzalem i na Judę... Wytrę Jeruzalem tak jak się wyciera miskę, a po wytarciu obraca dnem do góry... ponieważ czynili to, co jest złe w moich oczach, i obra-żali Mnie od czasu wyjścia ich przodków z Egiptu aż do dzisiejszego»” (2Krl 21: Według Księgi Liczb 20: 12 Mojżesz (i Aaron, który tylko był biernym świadkiem tej sceny) zostają w ten sposób ukarani, „ponieważ Mi nie uwierzyliście i nie objawiliście Mojej świę-tości wobec Izraelitów”. Wydawałoby się, że oczekiwanie cudownego wydania wody przez ska-łę po uderzeniu jej laską jest tak samo dobrym wyrazem wiary w bożą moc jak oczekiwanie wydania wody przez skałę na skutek stosownego rozkazu. Tym bardziej że w poprzednim wypadku moc boża właśnie miała być, i została, dowiedziona, za pomocą uderzenia skały laską. Opowieść tu wzmiankowana jest widocznie środkiem pozwalającym na powiązanie legendy Mojżesza i Aarona z tradycją, według której podbojowi Kanaanu przewodził Jozue. Por. Tablicę chronologiczną w BT.Por. wzmiankę we „Wstępie”, s. 40–41, o twórcach Pięcioksięgu. Deuteronomista poświadcza, że dziejów Hebrajczyków nie charakteryzowała na ogół jahwistyczna monolatria. Ofiarowanie Izaaka. Abraham a Hiob 10–15). Zgodnie z osobliwymi cechami swojej sprawiedliwości (tj. zgodnie z osobliwymi cechami sprawiedliwości przypisywanej Bogu przez Deuteronomistę) kara nie spada jednak na grzesznego króla i zwiedzionych przez niego poddanych za jego żywota: Manasses jest najdłużej panującym władcą spośród wszystkich królów Judy i Izraela. Po nim panują (niektórzy bardzo krótko) jego syn, jego wnuk Jozjasz oraz trzej synowie i jeden wnuk Jozjasza. Spośród tych władców Jozjasz (za którego czasów „znaleziono” w Świątyni Księgę Powtórzonego Prawa) jest herosem jahwizmu przywracającym monolatrię Jahwe i monopol Świątyni. „Nie było przed nim króla podobnego do niego, który by zwrócił się do Pana całym sercem i całą mocą... I po nim już nie zjawił się taki, jak on” (2Krl 23: 26). Jednakże Bóg przerzucający nagrody i kary z przodków na potomków nie ulitował się nad Judą ze względu na Jozjasza (którego następcy, co prawda, od nowa poczęli „czynić, co jest złe w oczach Pana”; „bałwochwalstwem” jednak grzeszyli nieomal wszyscy królowie Izraela i Judy, począwszy od Salomona, i Jahwe zsyłał za to, niekiedy z odwłoczką, kary na władców i lud, nigdy jednak tak ciężkie jak zagłada królestwa), tylko wykonał wyrok poprzysięgnięty „za wszystkie zniewagi, które Mu wyrządził Manasses” (2Krl 23: 26) Jozjasz m.in. „splugawił Tofet w Dolinie synów Hinnoma, aby już nikt odtąd nie przeprowadzał swojego syna lub córki przez ogień na cześć Molocha” (2Krl 23: 10). W haśle „Moloch” w Religii, Encyklopedii PWN czytamy, że według pewnych hipotez „[Moloch] miał być tożsamy z Jahwe... [S]kładano mu ofiary z ludzi, przede wszystkim z dzieci, które palono w Tofet, w dolinie Hinnom k. Jerozolimy”. Wszelako w czasach Jozjasza Moloch widocznie przynajmniej dla wielu nie był toż-samy a Jahwe. Możemy założyć, że według doradców duchowych tego króla oraz według niego samego składanie ofiar z dzieci dla Jahwe było niedopuszczalne – Jahwe brzydził się takimi darami. To jednak dygresja. Ustalony tekst Biblii nie pozostawia wątpliwości, że był czas taki, kiedy bóstwo mające w toku swej ewolucji stać się Bogiem znanym ze współczesnej tradycji judeochrześcijańskiej przyjmowało ofiary z ludzi116 . Jak widzieliśmy powyżej, niektórzy autorzy (w tym szkicu przykładem jest Sandauer) uważają, że to właśnie było podłożem powstania mitu o Akedzie: mit ten „usprawiedliwiał” zaniechanie tego rodzaju żertw. Orzeczenia Deuteronomisty o wyrokach bożej sprawiedliwości są, oczywiście, zdeterminowane przez rzeczywisty przebieg wydarzeń historycznych: państwo Judy uległo zagładzie, ludność została na ogół uprowadzona w niewolę babilońską; ci nieliczni, co pozostali, musieli wskutek dalszego przebiegu wydarzeń ujść do Egiptu. Redaktorzy BT przypuszczają, że było to palenisko –H. E.Por. Aneks do niniejszego szkicu. Istotne w kontekście niniejszym jest świadectwo przyjmowania przez Jahwe ofiar z ludzi w czasach historycznych, w epoce Sędziów. Mowa tu, naturalnie, o ofiarowaniu córki Jeftego. Oto opowieść z Sdz 11: 30– 40: „Jefte złożył ślub Panu: «Jeżeli sprawisz, że Ammonici wpadną w moje ręce, wówczas ten, kto [pierwszy] wyjdzie od drzwi mojego domu, gdy... będę powracał z pola..., będzie należał do Pana i złożę z niego ofiarę całopalną»...”Ślub Jeftego jednoznacznie oznaczał przyrzeczenie złożenia ofiary całopalnej z człowieka. Tragedią bohatera przekazu stało się to, iż człowiekiem tym okazała się jego jedynaczka. „... Gdy potem wracał Jefte do... swego domu, oto córka jego wyszła na spotkanie tańcząc przy dźwiękach bębenków, a było to jego dziecko jedyne... Ujrzawszy ją rozdarł szaty mówiąc: «Ach córko moja! Wielki ból mi sprawiasz... Oto bowiem nierozważnie złożyłem Panu ślub, którego nie będę mógł odmienić!» Odparła: «Ojcze... Skoro ślubowałeś Panu, uczyń ze mną zgodnie z tym, co wyrzekłeś własnymi ustami». Nadto rzekła: «... [tylko] puść mnie na dwa miesiące, a ja udam się w góry z towarzyszkami moimi, aby opłakiwać swoje dziewictwo»”. Pozwolenie to uzyskała. „Minęły dwa miesiące i wróciła do ojca, a ten wypełnił na niej swój ślub... Stało się to następnie zwyczajem w Izraelu, że każdego roku schodziły się na cztery dni córki izraelskie, aby opłakiwać córkę Jeftego Gileadczyka”. Oprócz treści tej opowieści zwraca uwagę czysto rzeczowy opis tych wydarzeń w Księdze Sędziów, stanowiącej część tzw. Dzieła Deuteronomistycznego. Ani autor pierwotny, ani ostateczny redaktor tego zrębu ST nie wykorzystał tu okazji do potępienia składania ofiar z ludzi. No i jak widać, nie przeinaczają oni odziedziczonego przekazu: nie utrzymują, że na podobieństwo nieznanej im Artemidy, która w ostatniej chwili wymieniła Ifigenię na łanię; że na podobieństwo sprawionego przez Jahwe cudu wymiany Izaaka na barana, w tym wypadku również Jahwe wymienił ofiarę ludzką na barana. Zachodzi pytanie, dlaczego Izaak został w utrwalonym tekście biblijnym ocalony, natomiast córka Jeftego spłonęła na ołtarzu „Pana”. Twórcy ustalonego tekstu ST nie mieli suwerennej władzy nad treściami utworów, na których podłożu ich dzieło powstało, oraz nad utrwalonymi ustny-117 W BW, wyrażeniu „ten” z BT odpowiada „ktokolwiek”. W pewnych przekładach Biblii, np. w GNB i w NIV, odpowiada temu wyrazowi „cokolwiek”, jest to jednak pia fraus, ponieważ Jefte oczywiście nie brał pod uwagę możliwości, że pierwszą istotą, która wyjdzie mu z domu na powitanie, będzie np. baran. Według prawa pięcioksięgowego to, co zostało przyrzeczone Jahwe na ofiarę, nie mogło być wymienione na ofiarę zastępczą albo daninę pieniężną – H. E. BP, ma tu czas teraźniejszy: „chodzą”. Ofiarowanie Izaaka. Abraham a Hiob mi tradycjami. Nie mogli dowolnie kształtować fabuł zgodnie z własnymi intencjami. Izaaka mogli „ocalić”, ponieważ istniała tradycja, według której powrócił szczęśliwie z wyprawy na górę Moria. Nawet jeśli istniała również tradycja odmienna, to tradycja o ocaleniu mogła być bardziej rozpowszechniona, a w każdym razie wobec tego, że Izaak jest postacią mityczną, twórcy ST mieli możność wyboru. Przy tym, zależało im bardzo na tym (choć nie zawsze potrafili tego dopiąć), aby na podstawie poszczególnych przekazów spisanych albo żywych w tradycji, przedstawić spójny ciąg dziejów Izraela, w czasach zarówno mitycznych, jak i historycznych. Pozostanie Izaaka przy życiu potrzebne było z wielu względów. W myśl ulubionych motywów myślenia religijnego faworyzujących liczbę 3, patriarchów powinno chyba było być trzech. Izaak potrzebny też był jako oszukany ślepiec w gloryfikującej sprawców oszustwa i wydzierstwa opowieści o wyłudzeniu pierworództwa dla Jakuba. Jefte i jego córka są widocznie postaciami historycznymi i zachowała się o nich ustalona tradycja. Twórcy ST nie mieli tu władzy nad fabułą. Chronił ją m.in. zwyczaj dorocznego opłakiwania córki Jeftego przez dziewice izraelskie. (Według BT wspominając o tym zwyczaju, Deuteronomista używa czasu przeszłego: może był to obyczaj przestrzegany w królestwie izraelskim, gdyż Jefte był bohaterem północnym. Tradycja o istnieniu takiego zwyczaju mogła być jednak mocna również w Judzie. Według BP, Deuteronomista mówi o żywym jeszcze obyczaju.) Spójrzmy na chwilę na przekaz o Jeftem i jego córce jako na utwór literacki – jako na tragedię o treści mitycznej. Mamy tu trzy „osoby dramatu”: Jeftego, jego córkę – i Jahwe. Jahwe działa za sceną, nie odzywa się nawet jako „głos za ceną”. A jednak jego rola w tragedii jest doniosła, choć co do jej zasięgu mogą być wątpliwości. Jefte proponuje Jahwe układ: ślubuje złożenie mu w ofierze istoty udzkiej w zamian za zwycięstwo nad Ammonitami. Ślub ma postać osobliwą: zamiast przyrzec Jahwe, w razie spełnienia przezeń wskazanego warunku, np. niewolnika, Jefte przyrzeka mu pierwszą osobę, która go powita przy powrocie do domu, a czyni to pono nie przewidując, rzecz dziwna, że może to być jego ukochana jedynaczka. Ślub widocznie był tajny. Żaden wszakże „Anioł Jahwe”, który mógł-by się Jeftemu objawić, żaden wieszczy sen, żaden zgoła znak nie powiadamiają go, że Jahwe ofiarowany mu układ odrzuca, że gniewa go przypuszczenie, jakoby był bogiem zgadzającym się na składanie mu ofiar ludzkich. Jefte odnosi zwycięstwo w wojnie, co musi interpretować jako milczące przyjęcie przez Jahwe oferowanego mu układu. To z kolei zobowiązuje Jeftego do dopełnienia warunku ciążącego na nim. Córka witająca Jeftego przy jego triumfalnym powrocie musiała się zjawić na czele domowników, trudno bowiem przypuścić, by powracający zwycięski wódz i pan domu był tylko przez jedną dziewczynę witany. W każdym razie przekaz nie pozwala wątpić, że to ona jest „pierwszą” (kroczącą na czele) witającą, a przeto że jest ona naznaczoną przez fatumosobą. Czy jest to przypadek? Czy też zrządzenie Jahwe? Jeśli jest to zrządzenie bóstwa, to czym jest ono umotywowane? Czy Jahwe upatrzył sobie tę dzieweczkę na ofiarę? Czy w akcie okrutnej ironii, dziewczynę przy tym traktując instrumentalnie, daje wreszcie Jeftemu do zrozumienia, jak gniewa go jego ślub? Czy też wystawia go na próbę, jak Abrahama w micie o Akedzie? Jeśli wystawia go na próbę, to dzięki bohaterskiej determinacji córki Jefte próbę tę pomyślnie przebywa. Ofiara zostaje złożona. Jefte panuje dość krótko, ale jest władcą szczęśliwym. Wygrywa kolejną wojnę – z Efraimitami. Nic nie świadczy o tym i nikt w opowieści nie suponuje, jakoby Jahwe gniewał się na niego za zaproponowany układ i za złożenie ofiary całopalnej z własnego dziecka. Pewna szczególna, istotna różnica zachodzi nadto pomiędzy niedoszłym do skutku ofiarowaniem Izaaka a ofiarowaniem córki Jeftego. Abraham, jak długo może, utrzymuje los Izaaka w tajemnicy. Oszukuje sługi, mówiąc, że powróci z chłopcem, oszukuje pacholę pytające o jagnię ofiarne. Złożenie w ofierze córki Jeftego ma charakter publicznie dokonanego rytuału, a nawet publicznego rytuału.Jawne przygotowania trwają dwa miesiące, „towarzyszki” dziewicy pomagają jej przygotować się do śmierci. Nikt nie usiłuje odwieść Jeftego od jego zamiaru dokonania aktu, przez który Jahwe przyrównany zostaje do baali ugaszczanych dziećmi palonymi na ich ołtarzach. Jefte jest przedmiotem współczucia, jego córka jest przedmiotem podziwu, żadne z nich nie jest przez „chór” ich współplemieńców potępiane. Epizod ofiarowania córki Jeftego opisany jest w ST jako ewenement. Tak widocznie odnosiła się do niego tradycja poprzedzająca ostateczne ukształtowanie się Księgi Sędziów, skoro opłakiwanie córki Jeftego było przynajmniej przez pewien czas i przynajmniej w części kraju dorocznym obrzędem. Można sądzić na tej podstawie, że już w epoce Jeftego nie było czymś zwykłym ofiarowanie Jahwe na całopalenie żertw ludzkich. Nie czyniono tego rutynowo, np. nie było widocznie we zwyczaju, aby ofiarę taką składał lub przyrzekał złożyć wódz, szykując się do wojny. Jednakże nie było nie do pomyślenia, nie uchodziło za grzech, za obrazę boską, to, aby w jakichś szczególnie groźnych przypadkach żertwę taką Jahwe ślubować, jako dar dziękczynny w razie pomyślnego rozwoju sytuacji. W razie złożenia takiego ślubu i uzyskania uproszonej łaski bóstwa grzechem o wiele gorszym było złamanie ślubu niż przyobiecane spalenie człowieka na ołtarzu.,,

Helena Eilstein ,,Biblia w ręku ateisty,,

[Hansel]

,,Ciekawostki


Słowo "Biblia"
Biblia znaczy po prostu "księgi". Nazwa pochodzi jednak od nazwy portu fenickiego Byblos. Były tam przywożone papirusy z Egiptu. Fenicjanie zapisali się też w historii Grecji jako prekursorzy ich alfabetu. Wysuszone płaty skóry były z kolei produkowane w Pergamonie, stąd nazwa - pergamin. "ta biblia" - księgi, jest liczbą mnogą od "to biblion" - księga.

Która pierwsza
Pierwsze księgi Nowego Testamentu, które zostały napisane, to listy św. Pawła do Tesaloniczan, powstałe w 51 roku.

5366 zgodnych wersji
Zachowało się 5366 greckich wersji Nowego Testamentu, które są ze sobą zgodne w 99.9 %. Najbliżej tego znajduje się "Iliada" z 643 manuskryptów. Kopie Iliady są identyczne w 95%.

Odtworzyć z cytatów
Z istniejących cytowań można by odtworzyć cały Nowy Testament. Nie da się tego zrobić z żadnym innym dokumentem

Zagubione księgi
Istniały, a może istnieją księgi, które mogłyby być uznane za kanoniczne, ale nie dotrwały do naszych czasów. Taką jest np. "Księga wojen Pana" cytowana w Starym Testamencie w Lb.21.14. Zawierała najprawdopodobniej opowieści o wojnach prowadzonych przez Izrael. Podobnie znana jest "Księga Sprawiedliwego" cytowana w Joz.10.13

Pomieszane ?
W wielu wydaniach biblii można znaleźć niekiedy pomieszane wersy. np. po Iz.40.19 następuje Iz.41.6,7 po czym wers kolejny Iz.40.20. W rozdziale 41 brakuje wersów 6 i 7. Zabieg ten spowodowany został tym, że te 2 wersy logicznie łączą się z wersami trochę wcześniejszymi, a tam gdzie powinny być z racji swojej numeracji przerywają kontekst. Jest to najprawdopodobniej związane z jakimś błędem wczesnego kopisty lub dopiskiem autora.

Najstarsza
Najstarszą częścią Biblii wydaje się być Pieśń Miriam (z Księgi Wyjścia; 15 r.), którą datuje się na 1280 r. przed n. Chr. (czas w okolicach wyjścia z Egiptu) oraz Pieśń Debory z Księgi Sędziów, która pochodzi z ok. 1125 r. przed Ch.. Uważa się, że najstarszy pisany dokument powstał w Kadesz-Barnea - głównej siedzibie Izraelitów podczas tułaczki.

Ilu było Izajaszów?
Okazuje się, że są księgi, jak np. księga Izajasza, które nie są jednorodne i to do tego stopnia, że już w XVIII w. zauważono, że od 40 rozdziału autorem jest osoba żyjącą dwa wieki później. Kolejni badacze podzieli również owego drugiego autora (od 56 rozdziału). W efekcie rozdz. 24-27 i 34-39 są również uważane za dzieło innych autorów, podobnie jak 40-55. Końcówkę uważa się obecnie za antologię wielu źródeł. Okazuje się więc, że nazwy są jedynie umowne, liczy się treść, która nie jest rozbieżna, przekaz o Objawieniu Bożym znajdujący się jakby pod patronatem Mojżesza, Salomona, Izajasza itd.

Kanon nie od początku
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nie było ustalonego zestawu ksiąg - czyli kanonu. Stało się to dopiero później. Jest to do dzisiaj podstawą do polemiki dla różnych grup chrześcijańskich i nie tylko. Obecnie katolicy uznają 45 ksiąg Starego Testamentu i 27 Nowego. Więcej na stronie o kanonie.
początek strony

Potwierdzenia prawdziwości
Niezmienność przekazu Nowy Testament jest najbardziej wiarygodną książką świata antycznego. Zgodność przekazów ze znanymi faktami, badaniami, innymi przekazami jest niespotykana nigdzie indziej. Porównując np. z Prezydentem Kwaśniewskim historia postaci Jezusa jest o wiele bardziej wiarygodna.

Zgodność z archeologią Sir William Ramsay, profesor archeologii i historyk, badając w ciągu całego życia 44 miasta w 32 krajach i na 9 wyspach nie znalazł żadnej nieścisłości z Ewangelią.

Od razu cytowane Ewangelie zaczynają być cytowane od samego początku. Pierwsza znana wzmianka jest z 95 r. od Klementa z Rzymu

Ewangelie mają charakter Każdy ewangelista, autor listów, dokonuje własnego wyboru dowodów, najważniejszych wg niego faktów. Paweł pisze o ukazaniu się Szymonowi, Łukaszowi - jako helleniście zależy na przekonaniu, że zbawienie pochodzi od Żydów, swoją ewangelię rozpoczyna i kończy na górze. Mateusz pragnie podkreślić, że nie w Jerozolimie ale w Galilei dokonało się najważniejsze.

Ewangelie to spisane legendy? Badacze zgodnie twierdzą, że aby powstał mit, muszą umrzeć co najmniej 2 pokolenia. Ewangelie powstały ok. 20 lat po zmartwychwstaniu.

Apokryfy podają więcej szczegółów? Apokryfy powstały po śmierci 3 pokolenia - czyli w czasie odpowiednim do powstania legend.

Ewangelie i listy dla poklasku? Paweł, Łukasz, Jan, Jakub, to byli porządni ludzie. Wszyscy oni stanowili grupę solidnych, rzetelnych i uczciwych ludzi, którzy żyli dla prawdy i dla niej umarli. Marek - pisał w imieniu Piotra. Jan i Mateusz - w swoim. Wszyscy oni byli naocznymi świadkami.

Jan nie napisał swojej Ewangelii? Tradycja ta jest najstarszą w kościele i potwierdzoną w każdym roku. Rozpoczyna się, gdy Jan jeszcze żył, ok. 70 r., a ostatecznie przypieczętowana jest przez św. Ireneusza, który mówi: "Także Jan, uczeń Pana, ten który spoczywał na Jego piersi, napisał Ewangelie, podczas kiedy przebywał w Efezie".

Ewangelie nie zgadzają się? Faktycznie, ewangelie nie zawsze opisują to samo, ale nigdy nie przeczą sobie. Jest to zawsze różny wybór, ale nie przeciwstawne fakty. Gdyby Ewangelie zgadzały się we wszystkim świadczyłoby to albo o uzgodnieniu tekstów albo czerpaniu z jednego - wcześniejszego źródła. W każdym razie to byłoby dopiero podejrzane.

Usilne wciskanie swoich praw? Charakterystyczne jest to, że dla apostołów i innych głosicieli nie było, o dziwo, istotne głoszenie praw. Najważniejsze było głoszenie zmartwychwstania Chrystusa. Wszyscy inni głosiciele przez wieki ulegali zasadzie głoszenia przede wszystkim praw.

Dlaczego nie apokryfy? Istnieje wiele innych "ewangelii", które dają obraz historii Jezusa z dużo większą ilością szczegółów. Jednak widać od razu, że pełne są fantazji i zmyśleń. Na ich tle cztery znane powszechnie całkowicie różnią się od apokryfów niezwykłą dbałością o zachowanie prawdy. Nie pojawia się tam nic, czego autorzy nie byliby zupełnie pewni. Apokryfy skupiają się na cudownych zdarzeniach, chcąc za wszelką cenę potwierdzić prawdziwość cudami. U synoptyków Chrystus czyni cudy tylko z miłosierdzia, nigdy dla uwiarygodnienia misji. Apokryfy rozpisują się o prawach. Dla synoptyków najważniejsza wydaje się osoba Jezusa. Tylko tam widać osobisty stosunek do Jezusa.
W apokryfach widnieją mnóstwa nieścisłości i nieznajomości realiów: Jezusa krzyżują Żydzi, co było nie do pomyślenia w prawie rzymskim; Józef z Arymatei obmywa ciało Jezusa - co było sprzeczne z rytuałem; z okolic przychodzą w szabat wielkie tłumy, przebywając rzekomo wielokroć tzw. drogę szabatową; kamień przed grób zataczają Rzymianie, co było nie do pomyślenia dla Żydów, a w dodatku Rzymian tam w ogóle nie było itp.

początek strony

Niektóre słynne przekłady


Wyróżniono polskie przekłady katolickie. Oparto się na ''Słowniku Mitów i Tradycji Kultury'' W. Kopalińskiego oraz na ekumenicznym serwisie biblijnym. Wykorzystano także informacje z serwisu Katolik, a także anglojęzycznej Encyklopedii Katolickiej

brzeska
radziwiłowska polski przekład kalwiński 1536 nakładem Mikołaja Radziwiłła Czarnego
Budnego
nieświeska przekład ariański 1570-72 wydana w Nieświeżu
Cyryla i Metodego
starosłowiańska przełożona przez św. Cyryla w IX wieku - pierwszy przekład słowiański. Do dziś używana w kościele prawosławnym
Ekumeniczna Nowoopracowany przekład z języka greckiego, zaakceptowany przez wiele wyznań, w tym również przez Katolicyzm. Tekst ogranicza tłumaczenie teologiczne. Są to wszystkie księgi, w tym również uznawane np. tylko przez kościół prawosławny 3 i 4 księga Machabejska
Guttenberga
42-wierszowa
Mazarina Wydana po łacinie, najsłynniejsze dzieło księgarskie. Zachowane 46 egzemplarzy. Jedna z najdroższych książek świata. W Polsce egzemplarz jest w Pelplinie
gdańska nowe wydanie biblii brzeskiej - przekład protestancki
Jana Kiszki przekład ariański Nowego Testamentu z 1574
jerozolimska francuski katolicki przekład z XX wieku.
króla Jakuba,
"wersja autoryzowana" wydana między 1604-11 na zlecenie króla angielskiego. Przekład protestancki, angielski. Ogromny wpływ na literaturę. Używa go wiele sekt protestanckich
królewiecka
Seklucjana
Murznowskiego przekład luterański Nowego Testamentu 1522
królowej Zofii
szaroszpatacka przekład z czeskiego dla 4 żony Władysława Jagiełły w 1454 stanowi najważniejszy zabytek XV wieku
Leopolity
starffenbergowska wydana 1561, przekład katolicki. Pierwszy polski przekład drukowany wzorowany najprawd. na nie zachowanym starszym przekładzie Wulgaty
Lutra tłumaczenie z hebrajskiego i greckiego na niemiecki 1534
Marcina Czechowica przekład ariański Nowego Testamentu 1577
Pesztita Przekład z IV wieku na język syryjski - do dziś używany w kościołach obrządku chaldejskiego i syryjskiego w Azji
poznańska Wydany w 1975 roku polski przekład
Septuaginta przekład na język grecki zapoczątkowany w III w. przed n. Chr. Związane jest z legendą, że tłumaczenia dokonało w 72 dni 72 biegłych w Torze mężów - stąd nazwa oznaczająca "70". W rzeczywistości trwało to 150 lat.
Św. Mesropa przekład z V wieku na język armeński, dla Ormian - pierwszego chrześcijańskiego narodu świata. Używana do dziś.
Tysiąclecia Oficjalny polski katolicki przekład z języków oryginalnych, dokonany przez zespół biblistów z inicjatywy benedyktynów tynieckich wydany w 1965r. Dostosowany zarówno do tradycji jak i do walorów współczesnego języka.
warszawska,
brytyjska Tłumaczenie oparte w dużej mierze na nowożytnych przekładach angielskich. Często pomija słowa świadczące o boskości Jezusa, Trójcy Świętej, Duchu Świętym
warszawsko-praska nowożytny przekład na polski bp. Kazimierza Romaniuka wydany w 1997 r.
Wiklifa dwa przekłady Wulgaty na j. angielski 1380
w przekładzie Nowego Świata Nowe anglojęzyczne tłumaczenie Świadków Jehowy z języków oryginalnych. Zawiera wiele błędów jak pominięcia słów, wersów, w szczególności tematycznie odnosi się to do bóstwa Jezusa, Trójcy Świętej, Ducha Świętego, świętości jako takiej, świętości Maryi, krzyż zamieniony jest na "pal męki" itp.
Wujka przekład polski, katolicki 1593-1599 słynny z niezwykłego renesansowego języka
Wulgata przekład na łacinę z hebrajskiego i greckiego dokonany na zlecenie papieża Damazego I przez św. Hieronima w 366-384. Tłumaczenie swobodne i wielkiej wartości literackiej wielokrotnie aktualizowane ze względów językowych przez stulecia uznawane za przekład oficjalny
początek strony

Pisma święte innych wyznań


Dokładniejsze opisy religii - oraz drzewo genealogiczne

Wyznanie, religia Nazwa - opis
Braminizm Wedy
Buddyzm Suttapitaka - autorstawa prawd. krewnego Buddy; Tripitaka - "trzy kosze",
hinduizm Wedy, Manu, Ramajana
Islam Koran
Judaizm Tora (Stary Testament), Talmud (komentarz do Tory)
Konfucjanizm Analekta
Lamaizm Kandżur
Mandejczycy Ginza
Mazdaizm Awesta, Dinkart
Mormoni Księga Mormona
Sikhowie Adi-Granth
Szintoizm Kojiki
Taoizm Taoteking - księga drogi i cnoty

początek strony
Polemika, pytania
"Zwolennicy Jezusa byli małą sektą wyrosłą z judaizmu, więc nikt specjalnie nie przejmował"; "Nowy Testament nie jest wiarygodny ani pod względem historycznym, ani geograficznym, ani żadnym innym"

Tego typu zdania pojawia się niekiedy w listach. Nie są oparte o żadne fakty, lecz o książki autorów rodzaju Kosidowskiego, Kellera czy Daenikena. Zestawienia manipulacji i gierek słownych, frazesy popierane innymi frazesami lub przekrętami nie mają wartości argumentów, nie są wnioskami logicznymi i naukowymi - dlatego nie będziemy się do nich ustosunkowywać.

"Jezus jest mało popularny, wręcz nieznany wielu ówczesnym mu historykom"

Kronikarze (a nie historycy) z reguły nie zajmowali się postaciami z życia religijnego a nawet społecznego. Kroniki służą zapisywaniu historii zlecających - np. cesarzy a inne postacie występują tylko jeśli ich historia splata się z historią owych. Tacyt np. nie wpomina o namiestkich Syrii, prokuratorach, legatach cesarskich, w okresie gdy Judea była częścią Syrii. A przecież były to osoby bardzo ważne i wpływowe.

"W 'Żywotach sławnych mężów' Plutarcha nie ma słowa o Jezusie"

Przede wszystkim nie zachowały się wszystkie żywoty. Nie zachował się też wstęp. Po drugie dzieło to było zbiorem par bohaterów ze świata greckiego i rzymskiego w celu ukazania ich podobieństw. Nie było więc szans aby znalazła się tam postać Jezusa. Używanie tego argumentu - jako koronnego na serwisach typu racjonalista.pl jest śmieszne, żenujące i świadczy jedynie o dyletanctwie.

"Pliniusz Starszy (lata 22-79 n.e.) był współczesnym Chrystusowi, ale nic o nim nie wspomina. (...) Juwenal (lata 60-127 n.e.) moralny krytyk ówczesnych obyczajów, i stoik Epiktet z Hierapolis (50-130), którzy również nie mają nic do powiedzenia o Jezusie" (z serwisu racjonalista.pl)

Pliniusz Starszy gdy Jezus umierał miał 7 lat i mieszkał na terytorium dzisiejszych Włoch. Z 7 dzieł Pliniusza zachowało się jedno (i kilka cytatów z innych). Mówienie że Pliniusz nic nie pisał o Jezusie jest więc tutaj wyssaną z palca bzdurą. Tym bardziej że owo dzieło to "Historia naturalna" - czyli zbiór ówczesnej wiedzy na tematy astronomiczne, matematyczne, botaniczne. Juwenal pisał satyry (nie wszystkie zachowane) w których zajmuje się przede wszystkim moralnym zepsuciem obywateli rzymskich. Epiktet z kolei był filozofem i nie napisał nic. (Polemikę z większą ilością podobnych bzdurnych argumentów z racjonalisty można znaleźć na serwisie Apologetyka w artykule "Jezus w źródłach pozabibilijnych")

"Ewangeliści starają się bardzo, aby nakłonić ludzi do nowej wiary'"

Jasne jest, że książki pisze się w jakimś celu. Jednak ewangelie nie są wykładnia nowego prawa. O wiele ważniejsza jest po prostu opowieść o zbawieniu. Historia zbawienia i postać, która tego dokonała. Nie było to też "nowa religia" czy sekta. Jezus mówi ze przyszedł prawo wypełnić a nie złamać. Początkowo chrześcijaństwo głoszone było tylko do Żydów. Gdyby było nową religią, to od razu byłoby głoszone do pogan.

Ile jest ksiąg Nowego Testamentu, a ile Starego?

27 ksiąg Nowego Testamentu i 46 Starego - taki jest obecnie przyjęty kanon katolicki. Jednak inne wyznania chrześcijańskie uznają nieco inne zestawy. Wiąże się to z wydarzeniami w okolicach II i III wieku. Do tego czasu uznawano dość pokaźny zbiór różnych pism a chrześcijanie nie przywiązywali wagi do Starego Testamentu tak jak do Nowego. W II wieku Żydzi ustalili swój kanon, do którego nie wchodziły niektóre pisma dziś przez nas uznawane. Prace nad tym, które księgi maja wejść do zestawu katolickiego, rozpoczęły się juz wcześniej, ale trwały dość długo. W końcu ustalono kanon obecnie obowiązujący. Protestanci, prawosławni, niektóre sekty chrześcijańskie uznają jednak różne inne zestawy opierając się na różnych decyzjach. Niektórzy nie uznają np. ksiąg mahabejskich. Takie księgi u nas nazywa się "deuterokanoniczne" tzn. wtórnie kanoniczne, czyli włączone później do zestawu. Protestanci zaliczają je do apokryfów, których jest znacznie więcej - np. Ewangelia Tomasza, Ewangelia Piotra. Istnieją także księgi, które mogłyby być włączone do kanonu i które wymieniane są w Starym Testamencie, ale nie zostały odnalezione - np. Księga Wojen Pana. ,,

http://www.okiem.pl/bog/biblia.htm#wiklifa