Sztywnienie ludzi z wiekiem

[Achill]

Seneka napisał niegdyś... "accepimus vitam brevem, sed fecimus" co znaczy w wolnym tłumaczeniu to nie życie jest krótkie, sami je takim czynimy.skupiajac się na złym zastosowaniu dóbr i poświęceniu się złym wartościom marnujemy swój czas jakim nam został dany na Ziemi.

[Xsenia]

Mnie się wydaje, że zatracamy tą dziecięcą wrażliwość właśnie dlatego, że dorastamy. Gdy jest się dzieckiem zazwyczaj mamy co jeść, mamy łóżko do spania i kłopoty typu jedynka w szkole. Dzieci mają zapewniony byt, przetrwanie, więc mogą oddawać się zabawie, rozwojowi, i dlatego są bardziej wrażliwe. Dorosły człowiek ma większą świadomość, że jest odpowiedzialny za swój los. Że sam odpowiada za to co włoży do garnka i za miejsce do spania. A jak jeszcze do tego dochodzi własna rodzina, dzieci, to MUSI myśleć o zapewnieniu bytu i sobie, i dzieciom. Dorosły Z PRZYMUSU musi myśleć o materializmie by przetrwać. Dlaczego dla niektórych jest to tak trudno przyjąć? Z obawy przed odpowiedzialnością?

[1Prawda1]

Sęk w tym by nie zgubić przy tym wszystkim siebie.

Jednak w pewnych kwestiach Prawda zatraca się w swojej nieomylności swoich "prawd"

Gdy napiszę Ci teraz że nie rozumiesz o co mi chodzi to to przyjmiesz? Spróbuj, to nie boli.

Mam nick Prawda i dlatego bujam w ''prawdach'' z naciskiem na cudzyslow. Sprobuj troszke wywyższyć czlowieka, wyobrazic sobie ze on naprawde doszedl do prawd. Gwarantuje Ci że to Cię nie zaboli.

[Xsenia]

Sęk w tym by nie zgubić przy tym wszystkim siebie.

Masz rację Prawdo. Np. ja musiałam całkowicie zapomnieć o własnych, dziecięcych marzeniach i wyobrażeniach. Gdy dorosłam los zmusił mnie do przeorganizowania życia i zapomnieniu o tym co było dla mnie ważne, i zajęciu się tym czym z obowiązku musiałam. Także ja nie tyle "zgubiłam" siebie, ile po prostu musiałam zapomnieć o sobie.

[Mirek]

Nazwanie siebie Prawdą może też wynikać z pychy. Czy taką opcję też brałeś pod uwagę?

[Wiatr1000]

Prawdo ja mogę nie zrozumieć ale czy w pewnych kwestiach nie za bardzo trzymasz się swoich "prawd"? Masz dziwne spojrzenie na rozwój duchowy co było już wcześniej wałkowane. Zastanawiam się czy masz coś za złe temu światu materialnemu? rozumiem, że jest niedoskonały i w wielu kwestiach też go nie znoszę ale może właśnie na tym to wszystko polega by zrozumieć tą niedoskonałość i ją naprawić?

Xsenio co definiuje ciebie, że to Ty? Twój okres dziecięcy? A ten okres w którym teraz jesteś nie jest twój? To my dokonujemy wyboru co chcemy w swoim świecie a co nie. Jeśli nawet świat zewnętrzny na ciebie napierał z całą siłą to i tak jest możliwość tego co wybieramy. Według mnie wątpliwości tego kim jesteśmy wynikają z tego, że mając poprzednie wspomnienia porównujemy je do teraźniejszego Ja.

Wrażliwość dziecięca i dorosła jest owszem różna ale czy aby na pewno słabsza lub uboższa?

[Xsenia]

Xsenio co definiuje ciebie, że to Ty? Twój okres dziecięcy? A ten okres w którym teraz jesteś nie jest twój? To my dokonujemy wyboru co chcemy w swoim świecie a co nie. Jeśli nawet świat zewnętrzny na ciebie napierał z całą siłą to i tak jest możliwość tego co wybieramy. Według mnie wątpliwości tego kim jesteśmy wynikają z tego, że mając poprzednie wspomnienia porównujemy je do teraźniejszego Ja.

Zgadzam się. Zawsze jest wybór. A ja by nie musieć wysłuchiwać swojego jęczącego sumienia do końca życia, wybrałam tak a nie inaczej. To mój świadomy, podyktowany obowiązkowością umysł tak zdecydował. Mam tylko wrażenie, że to nie ja wybrałam sobie taki los, ale że został mi on narzucony z góry, a ja jedynie mogłam się z tym pogodzić i żyć jak mi przykazano, a nie tak jakbym chciała.

[1Prawda1]

Prawdo ja mogę nie zrozumieć ale czy w pewnych kwestiach nie za bardzo trzymasz się swoich "prawd"? Masz dziwne spojrzenie na rozwój duchowy co było już wcześniej wałkowane. Zastanawiam się czy masz coś za złe temu światu materialnemu? rozumiem, że jest niedoskonały i w wielu kwestiach też go nie znoszę ale może właśnie na tym to wszystko polega by zrozumieć tą niedoskonałość i ją naprawić?

Odpowiedź jest prosta. Sens dla mnie ma tylko niebo, w filozofii Platońskiej masz to opisane - istnieje odwieczna materia którą koniecznie (niestety nie wiadomo czemu) musiano połączyć ze światem idei (niebem, doskonałym światem), żeby nie było że to moja wizja, bo tak nie jest - to moje doświadczenie duchowe, moje życie. Myślisz że nie jest mi przykro że jestem z tym sam? Jest. Co do naprawienia niedoskonałości świata to jest to niemożliwe bo materia dopóki ma miejsce dopóty zasłania rzeczywistość należytą czyli idee. Prędzej zgłębianie sztuki które pozwala zbliżyć się do prawdy dzięki zmysłom które służą jako narzędzie duszy.

[1Prawda1]

Także ja nie tyle "zgubiłam" siebie, ile po prostu musiałam zapomnieć o sobie.

Xseniu droga, ale to jest to samo właśnie to mialem na mysli. Teraz rozumiesz? Jakbys teraz to zinterpretowała?

[Xsenia]

Xseniu droga, ale to jest to samo właśnie to mialem na mysli. Teraz rozumiesz? Jakbys teraz to zinterpretowała?

Tyle, że robisz coś świadomie, albo nieświadomie. Ty założyłeś "zgubienie siebie", czyli zrobienie czegoś nieświadomie. A ja wybrałam własną drogę, z przymusu, świadomie. Świadomie sobie nakazałam dorosnąć i przestać myśleć o głupotach (między innymi po to by uniknąć cierpienia psychicznego i fizycznego).